miércoles, 10 de octubre de 2007

A veces el senderista se siente peregrino en el camino incesante del vivir, ..., alguna vez habrá que llegar al FINAL


Arquitectura de muy buen ver.








El otro día Dant nos contaba la arquitectura horrorosa que en Galicia se ve en muchos pueblos. También he querido mostraros que hay una arquitectura respetuosa con nuestro pueblo y con un encanto muy particular.Espero que estas fotos os lo demuestren. Al mismo tiempo, estrujaros los sesos y decirme dónde han sido tomadas las instantáneas. A ver si acertáis.

lunes, 8 de octubre de 2007

Güille, ya somos más los que buscamos bichuchillos ...



Fijaos como este bichuchillo apenas se ve entre la hierba. Su camuflaje, casi perfecto, es verdaderamente hermoso. Y el verde, el verde es el color de la finca donde, creedme, el entorno es francamente bueno y eso que a 10 metros está un pub que no es más que un viejo molino acondicionado, y muy cerca está el pueblo, pueblo que mañana o pasado os acercaré con unas fotos magníficas de una de sus casas de piedra, muestra de la nueva arquitectura que respeta la arquitectura popular de nuestros ancestros. Güille, ¿ves el bichuchillo en las dos fotografías?



domingo, 7 de octubre de 2007

PECULIARIDADES







Como senderista quedo sorprendido de mi mirada escrutadora en cualquier lugar, cómo veo lo que mis acompañantes no ven y cómo puedo compartirlo con vosotros, merece la pena.

Sólo tengop la duda si será verdad o berdadero, si será una broma de jovenzuelos, si la vena romántica a cualquier edad es irrefrenable y tan apasionada...

Enfín, amigos senderistas, el disfrute de la Vida nos deja estampas como la mostrada.

Que os guste.

jueves, 4 de octubre de 2007

O QUEIXO DE MARISIÑA


Mirade ben, amiguiños, como Marisiña con moito agarimo vai repartindo o Queixo, queixo moi rico, mirade, mirade a cara de satisfación do ARCHIMAGO, mentras Güille, Reme Popins e Mª Carmen Recouso dan boa conta de tan rico manxare. Mais Lola-al-Café, Manu e mais Tere están amolados porque de

"Non vos vaiades sin proba-lo queixo de Marisiña"

e resulta que quedaron sin nada.

Qué gracia fíxome ver como o Gnomo Rei Ricardo non puido levar nin un triste bocado cara os seus fuciños.

E eso que a sua dona púxo todo o amor envolvendo o Queixo para o seu Ricardiño.

Dende logo, como sodes.

"Non vos vaiades sin proba-lo queixo de Marisiña".